NAPILITAN AKONG PAKASALAN ANG “PIG BILLIONAIRE” PARA BAYARAN ANG UTANG NG PAMILYA KO. PERO SA GABI NG AMING ANNIVERSARY, NAPASIGAW AKO NANG “BALATAN” NIYA ANG KANYANG SARILI AT LUMABAS ANG ISANG PRINSIPE.
Si Ysabel ay ang pinakamagandang babae sa kanilang bayan. Pero sa kabila ng ganda niya, lugmok sa utang ang pamilya niya. Ang tanging paraan para hindi makulong ang tatay niya ay ang ipakasal siya sa nag-iisang lalaking handang magbayad ng bilyon nilang utang.
Si Don Mauro.
Kilala si Don Mauro sa tawag na “The Pig Billionaire.”
Napakayaman niya, pero napakapangit ng tingin sa kanya ng lahat. Sinasabing siya ay tumitimbang ng 300 lbs, puno ng wart at tigyawat ang mukha, kalbo, at laging amoy pawis. Walang babaeng nagkakagusto sa kanya kundi dahil sa pera.
Sa araw ng kasal, iyak nang iyak si Ysabel. Nakasuot siya ng magandang gown, pero pakiramdam niya ay isa siyang baboy na ibinebenta sa palengke.
Nang maglakad si Don Mauro sa altar, halos masuka ang mga tao. Hirap itong maglakad, hingal na hingal, at tumutulo ang laway.
“Tanggap ko po,” nanginginig na sabi ni Ysabel, habang pumipikit para hindi makita ang mukha ng asawa.
ANG ISANG TAON NG PAGSASAMA
Inakala ni Ysabel na impyerno ang buhay niya. Inakala niyang bababuyin siya ni Mauro.
Pero nagkamali siya.
Sa unang gabi nila, hindi siya tinabihan ni Mauro. Binigyan siya nito ng sariling kwarto.
“Huwag kang mag-alala, Ysabel,” sabi ni Mauro sa kanyang malat at garalgal na boses. “Hindi kita gagalawin hangga’t hindi mo gusto. Binayaran ko ang utang niyo, pero hindi ko binili ang pagkatao mo.”
Sa loob ng isang taon, ipinaramdam ni Mauro kay Ysabel ang tunay na pagmamahal. Ipinagluluto siya nito kahit hirap itong gumalaw. Kapag may sakit si Ysabel, si Mauro ang nagpupunas sa kanya, kahit pinandidirihan siya ng ibang katulong. Napakabuti ng puso ni Mauro. Matalino siya, magaling magpatawa, at laging inuuna ang kapakanan ni Ysabel.
Unti-unti, nahulog ang loob ni Ysabel. Nakalimutan niyang mataba at pangit ang asawa niya. Ang nakikita na lang niya ay ang busilak na puso nito.
ANG GABI NG ANNIVERSARY
Dumating ang kanilang First Wedding Anniversary.
Naghanda si Ysabel ng candlelit dinner sa kwarto nila. Desidido na siya. Mahal na niya si Mauro. Handog na niya ang sarili niya bilang tunay na asawa, sa isip at sa gawa.
Pumasok si Mauro. Nakasuot ito ng tuxedo na sobrang sikip sa malaki niyang tiyan. Ang mukha niya ay puno pa rin ng peklat.
“Ysabel,” sabi ni Mauro. “May itatanong ako sa’yo bago tayo kumain.”
“Ano ‘yun, Mauro?”
“Mahal mo ba talaga ako? O nandito ka pa rin dahil sa utang?”
Hinawakan ni Ysabel ang kamay ni Mauro (na magaspang at mataba). Tinitigan niya ito sa mata.
“Mauro, noong una, nandidiri ako sa’yo,” pag-amin ni Ysabel. “Pero sa loob ng isang taon, ipinakita mo sa akin kung ano ang tunay na lalaki. Mahal kita, Mauro. Hindi dahil sa pera mo, kundi dahil ikaw ang pinakamabuting tao na nakilala ko. Kahit ano pa ang itsura mo, ikaw ang asawa ko.”
Tumulo ang luha ni Mauro.
“Sigurado ka?” tanong niya. “Kahit ganito ako?”
“Kahit ganiyan ka,” sagot ni Ysabel. Hinalikan niya ang pisngi ni Mauro.
Tumayo si Mauro at umatras.
“Kung gayon… tapos na ang pagsubok,” biglang nagbago ang boses ni Mauro.
Mula sa boses na garalgal at malat… naging boses ito ng isang baritono. Malalim. Sexy.
Nagulat si Ysabel. “M-Mauro?”
Hinawakan ni Mauro ang kanyang leeg. May kinapa siya sa ilalim ng kanyang baba.
Bigla niyang HINILA ANG KANYANG BALAT.
“AAAAAHHHH!” napasigaw si Ysabel sa takot. “Mauro! Anong ginagawa mo?! Masasaktan ka!”
Akala ni Ysabel ay binabalatan ng asawa niya ang sarili nito. Umiyak siya at nagtakip ng mata.
Pero narinig niya ang tunog ng zipper at pagbagsak ng mabigat na bagay sa sahig.
“Ysabel, tumingin ka,” malambing na utos ng lalaki.
Dahan-dahang iminulat ni Ysabel ang kanyang mga mata.
Nalaglag ang panga niya.
Wala na ang matabang lalaki. Wala na ang mga tigyawat. Wala na ang kalbong ulo.
Sa harap niya ay nakatayo ang isang lalaking napakakisig. Matangkad. May six-pack abs na nakasilip sa bukas na polo. Ang mukha ay parang Hollywood Actor—matangos ang ilong, chiseled ang panga, at makinis ang balat.
Sa sahig, nakakalat ang isang Special Effects Prosthetic Suit—isang makapal na silicone costume na ginagamit sa pelikula para magmukhang mataba at pangit ang tao.
“S-Sino ka?!” tanong ni Ysabel, hindi makapaniwala.
Lumapit ang lalaki at hinawakan ang mukha niya.
“Ako pa rin ito, Ysabel. Si Mauro.”
“P-Pero… bakit?”
Ngumiti si Mauro—ang pinakagwapong ngiti na nakita ni Ysabel.
“Ako si Mauro Valderama. Isa sa pinakamayamang bachelor sa Asya. Sa buong buhay ko, nilalapitan lang ako ng mga babae dahil sa mukha ko at pera ko. Lahat sila, peke. Lahat sila, iiwan ako kapag pumangit ako o naghirap.”
“Kaya gumawa ako ng pagsubok. Nagsuot ako ng maskara. Naging ‘Pig Billionaire’ ako. Gusto kong makahanap ng babaeng mamahalin ang kaluluwa ko, hindi ang balat ko.”
Lumuhod si Mauro at hinalikan ang kamay ni Ysabel.
“At nahanap kita. Minahal mo ako nung ako ay ‘baboy’. Kaya ngayon, ibinibigay ko sa’yo ang tunay na ako—ang lalaking handang ibigay ang mundo sa’yo.”
Napayakap si Ysabel kay Mauro habang umiiyak sa tuwa.
Ang gabing iyon ay hindi lang anibersaryo ng kanilang kasal, kundi simula ng isang fairytale na totoo. Napatunayan ni Ysabel na kapag minahal mo ang puso ng isang tao, ang “halimaw” ay nagiging “prinsipe.”
